De denkwereld van paus Franciscus
(foto: AD) Ik ben katholiek opgevoed en een deel van mijn gedachten- en gevoelswereld is nog steeds katholiek gevormd. Als ik in een protestante kerk kom of bij een streng-christelijke familie, voel ik me daar net zo "thuis" als in een moskee, in een R.K. kerk heb ik het gevoel weer even thuis te zijn. Ik "leef in mijn hoofd", dat wil zeggen dat ik daar voortdurend bezig ben met vragen en mogelijke antwoorden over de zin van het bestaan en hoe de kosmos in elkaar zit. Die twee zaken: de katholieke achtergrond en het in het hoofd leven, zorgen ervoor dat ik nooit meteen opvattingen verwerp van mensen met wie ik het bij voorbaat niet eens kan (mag) zijn, maar probeer te achterhalen wat hen drijft. Zo las ik in de Volkskrant van afgelopen zaterdag een interview met een Chinese kardinaal van ver in de zeventig. In China is de kerk (als ik kerk zeg bedoel ik de Rooms-katholieke kerk) verdeeld in tweeën: je hebt er de officiële kerk, waarvan alle hoogwaardigheidsb...