Vragen, vragen…

Door Hans Gijswijt

Nu de deconfiture van Tariq Ramadan welhaast compleet is (drie aanklachten wegens verkrachting en hij moet zijn proces in de gevangenis afwachten), kwam er dit weekend nog een aardige anekdote bij. Want ‘islamgeleerde’ (ik moet altijd zo ontzettend lachen als ik dat woord ergens lees) Ramadan blijkt hoogstwaarschijnlijk ook nog eens gelogen te hebben over zijn academische titel. Hij blijkt helemaal geen hoogleraar geweest te zijn aan de universiteit van Freiburg maar daar slechts een uurtje per week ‘islamexegese’ (weer zo’n woord dat op de lachspieren werkt) gegeven te hebben aan geïnteresseerde studenten. Met dat visitekaartje heeft hij zich toegang tot een gerenommeerde universiteit als de EUR weten te verschaffen en zelfs tot de gemeente Rotterdam, waar hij werkzaam was als ‘integratieadviseur’ (ik hou op met lachen nu). Al snel bleek dat hij banden onderhield met nogal obscurantistische lieden en moest hij het veld ruimen. We spreken over 2009. Bij zowel de gemeente als bij de universiteit leidde dit voorts tot vervelende rechtszaken die Ramadan in beide gevallen won. Ramadan moet niet veel van westerse democratie hebben, behalve als hij zijn recht kan halen natuurlijk.

Verder is nu het houellebecqse samenwerkingsverband in Rotterdam tussen NIDA (eigenlijk gewoon: Moslimbroederschap) en de PvdA, GroenLinks en de SP onder druk komen te staan vanwege een tweet uit 2014 (die overigens nog steeds online staat) waarin NIDA Israël en IS als vergelijkbare, illegale staten beschouwt. NIDA was overigens ook min of meer gastheer van een Palestijnse conferentie in Rotterdam, afgelopen zomer. Hier waren ook nogal onfrisse lieden aanwezig.

Sinds 2004, toen Cohen zijn ‘theedrinken’ muntte, lijkt er bij onze autoriteiten maar weinig animo te bestaan om de handel en wandel van hun islamitische gesprekspartners na te gaan. ‘De boel bij elkaar houden’ is op zich een mooi streven natuurlijk en het is logisch dat men tracht ‘de ander’ daarbij te betrekken (anders is het wéér eenrichtingsverkeer). Dit ideaal ontslaat je echter niet van het kritisch kijken naar de personen met wie je dat mooie idee tot uitvoering wenst te brengen. Waarom is onze overheid na al die jaren nog steeds niet in staat gebleken om een normale gesprekspartner te vinden? Zijn onze bestuurders naïef en laten ze om die reden alle scepsis varen? Of zijn er gewoonweg geen normale gesprekspartners te vinden?

PS: net als in mijn vorige bijdrage kunnen bovenstaande voorbeelden ook weer uitgebreid worden met bijvoorbeeld: gesprekken met Diyanetmoskeeën, de salafistische buurtpatrouilles van van Aartsen (nog maar een keer dan), van der Laans frauderende integratiekliek (nog maar een keer dan) en in een verder verleden (of misschien nog steeds wel) het subsidiëren van clubs die in naam weliswaar integratie prediken maar in de praktijk met de rug naar onze maatschappij staan. Het houdt niet op, niet vanzelf.