Is het poldermodel ter ziele?

Vanaf de Middeleeuwen heeft Nederland moeten worstelen om het hoofd boven water te houden. Hoewel vaak wordt beweerd dat "polderen" stamt uit 1982 toen het akkoord van Wassenaar werd gesloten tussen regering, werkgevers en werknemers, moeten we ons afvragen waarom juist dit woord voor dat akkoord werd gekozen.  Op Wikipedia lezen we, dat het poldermodel in Nederland een traditie is, een overleg met de vijand als het ware, om aller gemeenschappelijke vijand, de zee, buiten de dijken te houden. Hieruit zijn ook de waterschappen ontstaan. Iedereen, ongeacht rang, stand of afkomst moest meewerken om de polder droog te houden. Het is mogelijk, dat externe vijanden (Spanje, Pruisen, Frankrijk, Oostenrijk etc.) de van oorsprong eigenwijze en autonome gewesten (provinciën) bij elkaar dreven om langzaam naar een eenheidsstaat te groeien. De bijdrage van de Oranjes speelde daarbij een voorname rol. "Niet de Staten, maar gij!" riep Filips II Willem van Oranje toe. De "Staten" kon hij wel aan, maar hij voorvoelde als het ware, dat hij tegen de krijgskunst van Maurits en Frederik-Hendrik het onderspit zou delven. Toch bleven met de militaire macht en middelen van de Oranjes de Staten de baas, we werden geen prinsdom, vorstendom of monarchie, en de Oranjes werden gewoon betaald door de Staten. Later zagen we hoe Nederland, koninkrijk geworden dankzij het Congres van Wenen,  verzuilde:  er waren grofweg vier zuilen (binnen de protestantse zuil had je ook weer sub-zuilen)  die het met elkaar moesten zien te rooien. Dat gebeurde op topniveau, terwijl "in het land" de mensen elkaar konden mijden, verketteren of met elkaar overleggen als het niet anders kon, maar gevechten of moorden zag je niet. Er was een algemeen gevoelen, "Nederlander" te zijn. Laten we aannemen dat door heel de vaderlandse geschiedenis (tegenwoordig "Nederlandse geschiedenis" geheten las ik laatst) het "polderen" een belangrijke, onbewust uitgevoerde methode was om geschillen bij te leggen en problemen op te lossen door middel van overleg en gemeenschappelijke besluiten tussen partijen met uiteenlopende belangen.

De laatste jaren wordt in Nederland ongemeen fel geruzied en gedebatteerd, vooral als het gaat om immigratie en de EU. De zuilen zijn bijna ter ziele, en de kerken zijn leeg gelopen. In de plaats van de kerk hebben mensen die christelijke (en de polder-!) waarden een warm hart toedragen maar niet meer naar de kerk gaan of zich tot een geloofsgemeenschap verbonden voelen, een soort pact gesloten met linkse partijen. Dat is niet verwonderlijk, want, zoals mijn moeder zei: "Jezus Christus was de eerste socialist". Dat sloeg dan op zijn gelijkenissen waarin mensen onderling een rol speelden, over de Vader in de Hemel was hij minder socialistisch. Neem bijvoorbeeld de arbeiders in de wijngaard: degenen die zich de hele dag in het zweet hadden gewerkt, kregen hetzelfde loon als degenen die maar een uurtje hadden gewerkt in de namiddag. Zelfs Marx baarde zijn communistische theorie onder christelijke invloed, en ook de leuze uit de Franse Revolutie "Vrijheid, gelijkheid, broederschap" heeft volgens mij een christelijke ondertoon, ook al werden geestelijken aan lantarenpalen opgehangen (de protestantse geuzen hingen trouwens ook paters op - de Heilige Martelaren van Gorkum).

De ruzie gaat nu naast de traditionele linkse strevingen naar meer staatsuitgaven via de belasting, ook vooral over de opvang en de "integratie" van massa's mensen met een achtergrond die bijna diametraal staat tegenover de polder-achtergrond. De linkse groeperingen wijzen daarbij op de kommer en kwel die veel van de immigranten hebben moeten doorstaan, en hameren op meer hulp, begeleiding, aandacht en vooral respect voor de godsdienst van de meeste immigranten, de islam. Hun grootouders  kwamen  in het verleden met een lage maatschappelijke status binnen, en vielen destijds dus als het ware automatisch onder de hoede van de Partij van de Arbeid, waarbij de ideologische wortels van deze partij los werden gezien van de al-omvattende godsdienst van de immigranten. Door de steeds maar voortdurende immigratie en gezinshereniging  en huwelijken met partners uit het land van herkomst werd het aantal moslims steeds groter, wat "integratie" in de weg stond. Immers men kon bij elkaar in dezelfde buurten gaan wonen, en de telecommunicatie nam een grote vlucht, eerst met televisie en schotelantennes, later met internet en i-phones, terwijl vakanties in het land van herkomst mogelijk waren door de auto en het vele vliegverkeer. Kortom, het werd steeds lastiger voor kinderen en jongeren met islamitische ouders om een weg te vinden in het onderwijs naar toch minstens een gedroomde baan als arts, advocaat of ander beroep waarbij je goede sier kon maken bij je familie. Want dat is ook een cultuurverschil:  de familie is in islam-culturen veel belangrijker dan in onze cultuur, en dan vooral wat betreft het je houden aan wat gezien wordt als islamitische voorschriften voor de goede moslim. Daarnaast geldt bijvoorbeeld voor Marokkanen het bezit van een flinke auto als teken dat je geslaagd bent in het leven, en "geslaagd zijn in het leven" is in immigrantenkringen erg belangrijk, samen met het blijven aanhangen van traditioneel-culturele waarden zoals welk gedrag en kleding voor meisjes en vrouwen vereist zijn, en idem wat jongens en mannen is geoorloofd en hoe hun eer onlosmakelijk met elkaar verbonden zijn.

Het is dus niet verwonderlijk, dat dit tot botsingen leidt en tot wrevel bij veel autochtone Nederlanders, die niet links-christelijk zijn "angehaucht". Ze zien hoe islamitische groepen handig inspelen op het poldermodel, het lijkt wel of hun leiders dat aanvoelen, en goede contacten onderhouden met autochtone Nederlanders. Ze willen geen minaretten en hoofddoeken in het straatbeeld, en hameren voortdurend op de Middeleeuws aandoende gewoonten en gebruiken van de moslims, extra geïrriteerd door de vaak hoge toon waarop islamitische woordvoerders hen afschilderen als "racisten". Intussen wordt de islam Nederland gewoon "binnengepolderd" door linkse en centrum-linkse bestuurders. Een partij als DENK beklemtoont steeds de saamhorigheid en het "Nederlander-zijn" van de meeste moslims die een Nederlands paspoort hebben verworven. Kritische Nederlanders die hier paal en perk aan gesteld willen zien, merken hoe ze buitengesloten worden in het poldermodel, ze worden gewoon aan de dijk gezet, tot racist verklaard, en daarmee is elke discussie gesloten. De macht ligt bij de zogenaamd "politiek-correcten" die de lijn van de EU (of liever het dunne draadje van de EU)  volgen, vaak onbewust, uit menslievendheid, uit angst racist ter zijn, uit hulpvaardigheid enz. en pas reageren (misschien gebeurt dat bij hen nooit), als in hun privéleven ongelukken gebeuren door toedoen van een huwelijk, een bekering tot de islam of tot het atheïsme, en dat niet blijkt te boteren.

Een en ander wordt nog versterkt door nog een andere groep immigranten die op de trommel slaat, en hier en daar samen optrekt met islamitische belangenbehartigers, ik noem ze maar de "witte-privilegisten". Hun boodschap is grievend voor degenen die hem niet willen aanvaarden. Beelden, straatnamen, zwarte piet, alles wordt nageplozen om voor deze groep grievende symbolen weg te werken en te veranderen. En: ze worden ook weer, door dezelfde links-ex-christelijke coalitie, serieus genomen, iets wat vijftig jaar geleden ondenkbaar was. Een besluit op Urk om tegen deze trend in, juist wèl straatnamen naar zeehelden te vernoemen, haalde het NOS-journaal en de kranten, en wakkerde hun vurigheid alleen maar aan.


Dan zijn er tenslotte nog de transgenders, en de LHBTQ-beweging, door islam verafschuwd en, niet verwonderlijk, ook weer door links-ex-christelijk omarmd.

De hele maatschappelijke discussie lijkt zich nu niet langer te concentreren op verdeling van de welvaartskoek, maar op wel of niet voluit aanvaarden van nieuwe groepen in de samenleving. Schelden en uitsluiten is het gevolg. Is de rek eruit?  Gaan Wilders en Rutte nog met elkaar aan tafel? Blijft Baudet een enge racistische vrouwenhater? Het lijkt van wel, omdat andere belangen in het geding zijn dan vijftig jaar geleden. De Verenigde Naties bijvoorbeeld, volgens wier richtlijnen Nederland zich met de meeste andere westerse landen heeft verplicht om vluchtelingen op te vangen. Tegenover deze  verplichting staan maar weinig rechten. Ook is in het geding de betaalbaarheid van sociale voorzieningen, maar daar wordt alleen over gefluisterd. Dan is er de Europese Unie, de Rechten van de Mens inzake gezinshereniging, en nog wat andere zaken. Deze belangen worden knellender, omdat vijftig jaar geleden er veel minder immigratie was, en er niet het uitzicht bestond dat er in 2018 miljoenen Nederlanders met een immigratie-achtergrond en vluchtelingen hier zouden wonen of wachten op een verblijfsvergunning. Toch blijven de meeste politieke partijen van mening dat het "polderen" hierover met Nederlanders die dat allemaal wat veel gevraagd vinden, niet kan, en polderen wel met elkaar, angstig dat ze iets naar voren brengen wat de "racisten" in de kaart zou kunnen spelen. Daar hoort ook bij het wegmoffelen of verzwijgen van statistieken, het benadrukken van discriminatie op de arbeidsmarkt (moet verdwijnen), het niet mogen aanhouden van jonge getinte mannen in dikke auto's zonder ernstige verdenking, het toestaan van staatsfinanciering (zij het buitenlandse)  van moskeeën, enzovoort. Hier ondergronds, maar in Groot-Brittannië bovengronds, opereren sharia-rechtbanken aangaande famieliezaken en burgerlijk recht (zogenaamd als "onderlinge schikkingen"), het wachten is op het hier ook bovengronds toestaan van deze aparte rechtspraak, die voor joden ook is toegestaan, maar dat gebeurt bij joden op zo'n kleine schaal dat ze verwaarloosbaar is. In Londen zijn er ruim honderd van die "rechtbanken".

Het is de vraag, of de dijken het zullen houden als je grote groepen belanghebbenden buiten het polder-overleg houdt en aan de dijk zet.