De Hoekse en Kabeljauwse twisten in Rotterdam

Soms lijkt het wel of we weer terug zijn in de tijd van de godsdiensttwisten, alleen nu niet tussen katholieken en protestanten en protestanten onderling, maar tussen a-religieuzen en islamieten. Volgens raadslid van Rotterdam Ouali in de Volkskrant "deelt hij de religieuze opvattingen over seksualiteit in de monotheïstische religies, en moet dat worden gerespecteerd". Daarmee doelt hij op homoseksualiteit, maar dit standaard-antwoord is erg diplomatiek, klinkt bijna ingestudeerd, en is ook geschikt voor de posities van man, vrouw en gezin.

De eisen van de islam in een Europees land anno 2018 kun je het best vergelijken met de eisen van bevindelijk gereformeerden (SGP) wanneer die dezelfde aantallen zouden hebben als moslims, en voornamelijk in de steden, en niet zoals de SGP-aanhangers in landelijke dorpen zouden wonen. Wanneer de islam of de SGP ergens een meerderheid heeft, ontstaat een theocratie, dat is onvermijdelijk. De gereformeerden vinden namelijk dat de overheid van God gezonden is. Ook al zijn er goddeloze partijen, dan nog heeft God dat zo gewild, en vormen die een uitdaging of beproeving van degenen die het ware geloof hebben. De islam heeft de uitdrukkelijke opdracht om de parlementaire democratie weliswaar eerst te dulden, maar uiteindelijk te vervangen door minstens een op de Koran gebaseerde grondwet.

Aan de verlangens van de gereformeerden zijn we sinds lang gewend, en ook zij hebben zich min of meer aangepast aan de bestaande wereldlijke situatie, die ze het liefst vermijden door geen televisie te hebben, alleen het Reformatorisch Dagblad te lezen en niet aan feesten of sport te doen. De islamieten daarentegen in hun steden worden ten eerste met hun neus op wereldse, niet-islamitische situaties gedrukt die ze alleen in de vroegere "volksbuurten" kunnen vermijden, en ten tweede hebben ze van hun geloof uit de opdracht om hun omgeving actief aan de islam aan te passen ("respect eisen" heet dat dan). Daarbij doen ze volop mee aan sociale activiteiten zoals sport en activiteiten die ze met hun geloof in overeenstemming kunnen brengen. Televisie is niet verboden. Die omgeving komt hen daarin verregaand tegemoet, want als men dat niet doet, wordt men onverdraagzaamheid of zelfs discriminatie of racisme verweten. Zelfs wordt gestreefd naar "diversiteit", wat eigenlijk wil zeggen: meer islamieten in openbare functies, het verenigingsleven, onderwijs, enz. In een stad moet je zoveel mogelijk met iedereen door één deur, en zeker in de gemeentelijke politiek en het verenigingsleven verzuurt het maatschappelijk klimaat als je "teveel" de nadruk legt op het seculiere, en islam of godsdienst in het algemeen onzin zegt te vinden, of de nadelen opnoemt van een godsdienst voor een vrije maatschappelijke omgang waar individuele keuzen op het gebied van seksualiteit, bezigheden, gezin enz. gerespecteerd worden. Daarom hang je, als je in een gereformeerd dorp woont, ook op zondag de was niet te drogen of ga je aan je auto sleutelen.

Het probleem van islamieten in het gemeentelijk openbaar bestuur is, dat ze mogelijk zelf wel bereid zijn om zich te voegen naar de wettelijke eisen van de parlementaire democratie, maar het daar ten eerste niet "van harte" mee eens zijn (hun geloof verbiedt dat), en ten tweede, dat ze, behalve als ze burgemeester zijn, een achterban bedienen die zich, terecht of ten onrechte, gediscrimineerd en bedreigd voelt in haar streven een zo islamitisch mogelijke leefomgeving te hebben. Het is hun lot, hen door Allah toegewezen.

Zij krijgen te maken met tegenstanders die het steeds maar tegemoet komen aan islamitische verlangens zien als een "ver-godsdiensting" van het openbare leven. Die tegenstand zouden gereformeerde dominees ook ontmoeten als de gereformeerden in de steden zouden wonen. Op scholen, in verenigingen, in bedrijven, overal word je verondersteld positief mee te werken aan het streven naar "diversiteit". Deze tegemoetkomingen irriteren des te meer, waar nu ook nog niet-islamitische ex-slavernijverleden- en "white privilege"-bewegingen een duit in het zakje doen, naast de "emancipatie"-beweging van genderneutralen en seksueel anders-geaarden (die bij de islamieten niet op steun hoeven rekenen trouwens, integendeel). De verwijten van onverdraagzaamheid en discriminatie liggen altijd klaar als je tegenstribbelt of niet mee wil doen.

Helaas kunnen we van de islamieten niet vragen om zich meer in te spannen aan de eisen van onze maatschappij te voldoen, hun geloofsdwang staat hen daarbij in de weg. Bovendien menen ze dat ze zich al bovenmatig inspannen (de leefomgeving in Rotterdam is anders dan in een Turkse plattelandsomgeving) en dat is ook zo.

Misschien zouden hun woordvoerders en belangenbehartigers (DENK, NIDA) in de gemeenteraad, in plaats van zo mooi "harmonische diversiteit" en "verbinding" te preken, ook eens oog kunnen hebben voor datgene wat bv. een partij als Leefbaar Rotterdam beweegt, of minder met de vinger wijzen naar Forum voor Democratie als een blanke racistenpartij. Ik hoop dat het niet al vijf voor twaalf is, de strijd tussen PvdA en VVD/CDA uit de jaren zeventig lijkt een thee-ruzietje vergeleken met wat we nu zien.