Mijn gebeden verhoord

Door Hans Gijswijt

Schreef ik eergisteren nog een aantal dringende adviezen aan Thierry Baudet (ik heb ze zelfs aan hem opgestuurd), vandaag heeft hij besloten niet met Alexander Pechtold in debat te gaan. Ik ben dan -eergevoelig als ik ben- geneigd om in de ‘post hoc, ergo propter hoc’-val te trappen, m.a.w. hij heeft dat natuurlijk gedaan na lezing van mijn uitstekende raadgevingen. Uiteraard onzin, maar wel een goede ontwikkeling. Het heeft namelijk geen enkele zin om met populisten (fijn om dat woord ook eens te gebruiken) in gesprek te gaan. En al helemaal niet als het thema ‘Voor discriminatie is geen plek in onze gemeenten’ zou zijn geweest. Je weet namelijk van te voren al wat er gaat gebeuren: Pechtold vol op het orgel over dat etentje met die rare meneer dat wel vijf (!) uur duurde, over Ramautarsings IQ-onderzoeken (zoals ik vorige keer al zei: dat hij weggaat maakt niets uit, dat riedeltje zal FvD blijven achtervolgen), over Erkebrand en weet ik wat nog meer. De NPO-’gespreksleider’ zal er schaapachtig bij zitten en Baudet zal zich eindeloos moeten gaan verdedigen. Dat levert je niets op, behalve een hoop ergernis.

Voorspelbaarheid

En daarmee kom ik meteen op een puntje, namelijk de voorspelbaarheid van de hele dynamiek sinds FvD in de Kamer is gekomen. Pechtolds optreden dan wel bestrijding van het ‘gevaar’ FvD is louter negatief. Een paar uit de context gerukte citaatjes, wat insinuaties, dat is het wel zo’n beetje. Nooit zul je hem zijn eigen verhaal horen vertellen. Wat stelt hij tegenover beperking van immigratie, waarom is dat zo’n slecht idee? Waarom is meer inspraak voor de burger niet iets wat we zouden moeten willen met zijn allen? Waarom is een kritischer houding ten opzichte van de EU onjuist? Afijn, zo kan ik nog wel even doorgaan. Op al die -mijns inziens terechte vragen of in elk geval vragen die gewoon gesteld mogen worden- komt geen antwoord. Ik beperk me hier tot Pechtold omdat hij de fanatiekste strijder is, maar evengoed komt van de andere partijen geen antwoord op deze vragen. Ik concludeer gemakshalve dan maar dat er geen antwoord is. En omdat er geen antwoord is, voorspel ik dat het demoniseren gewoon door zal gaan. Er is simpelweg geen ander (inhoudelijk) wapen beschikbaar, dus moet het maar zo. Macht laat zich immers nooit vrijwillig afpakken. Ik voorspel voorts nog dat de Publieke Omroep (dus met name Pauw/Jinek, EenVandaag, Nieuwsuur) hand- en spandiensten zal blijven verlenen aan de middenpartijen en de leiders ervan niet te kiritisch zal bevragen. Ze weten daar ook dat de status quo van een blok van gulle middenpartijen (bijna 1 miljard euro op jaarbasis!) verre te prefereren is boven een FvD dat invloed op het mediabeleid gaat krijgen. Het saneren van de Publieke Omroep, een speerpunt van FvD, ziet men daar met angst en beven tegemoet.

Conclusie

Als bovenstaand scenario klopt, dan gaan we dus de gehele kabinetsperiode dit gedoe houden, die eindeloze hysterische agressie tegen een partij die 2 (zegge: TWEE) van de 150 parlementszetels bezet houdt. Als Baudets weigering om met Pechtold in debat te gaan de opmaat is naar een wat onverschilliger houding (feitelijk zegt hij nu: “Je kletst maar een end weg, Alexander!”) dan is het lesje geleerd. FvD is een nieuwe partij, zonder ervaring in het politieke (steek)spel. Een partij die bovendien organisch ontstaan is en waarin het duidelijk nog een beetje zoeken naar de juiste modus is. Ze leren het wel, ik ben ervan overtuigd.