Loyaliteit

Door Hans Gijswijt

Zojuist lees ik in de Telegraaf dat het besluit om deelname van kleine partijen aan de Commissie Stiekem (de commissie voor Inlichtingen- en Veiligheidsdiensten) te blokkeren in 2016 ingegeven is door twijfels over de loyaliteit van DENK. U weet het vast nog wel, de Ottomanen Kuzu en Öztürk hadden met slaande deuren en een naar verluidt nogal onsmakelijke bedreiging aan het adres van Marcouch de PvdA verlaten om hun eigen partij te beginnen. Dat was toen nog zonder adhd-testosteronmannetje Azarkan die er na de verkiezingen van 2017 bijgekomen is (DENK behaalde drie Kamerzetels, mede dankzij ronselpraktijken binnen met name Turkse families waar behalve de jonge stemgerechtigde kleinkinderen niemand Nederlands kan lezen).

Ik zal het hier nu niet hebben over de vraag hoe het kan dat mensen als Kuzu en Öztürk zo hoog in de boom waren gekomen bij een gerenommeerde middenpartij als de PvdA (dat lijkt me iets voor een andere keer), maar meer over die vrees. Het is nogal veelzeggend naar mijn bescheiden mening als onze politici zo’n kunstgreep uit menen te  moeten halen (gesteld dat dit waar is natuurlijk) om een partij buiten die commissie te houden. Nou ben ik geen staatsrechtgeleerde maar ik vraag mij af of dat eigenlijk wel kan. En erger nog: binnen de nieuwe structuur is er alleen plaats voor de vijf grootste partijen. Dat betekent dat alleen VVD, PVV, CDA, D66 en (afwisselend?) Groen Links en de SP in deze commissie mogen deelnemen op dit moment. Een partij als de SGP (sinds wanneer twijfelen we aan de vaderlandsliefde van onze mannenbroeders?) is dus niet vertegenwoordigd in deze commissie, wat nogal eigenaardig aanvoelt.

Kennelijk is de vrees voor buitenlandse inmenging via DENK (hoe controleer je dat onze staatsgeheimen niet uitlekken naar het herrijzende Ottomaanse rijkje van sultan Erdolf) zo ernstig dat deze noodgreep noodzakelijk werd geacht. Bij mijn weten is Turkije lid van de NAVO en dus een bondgenoot. Voor wie het vergeten is: Nederland heeft in dat verband Patriotraketten naar Turkije gestuurd omdat het Ottomaanse legertje zichzelf tijdens de Irak-oorlog mogelijk niet zou kunnen verdedigen tegen Saddams scud-raketten. Ik vraag me dan ook af wat er in de Commissie Stiekem besproken wordt wat niet ook al in NAVO-verband gedeeld wordt met de partners. Als er inderdaad sprake is van andersoortige informatie: in hoeverre vertrouwen onze parlementariërs Erdolfs Turkije eigenlijk nog? En als dit vertrouwen inderdaad zo laag is, waarom handhaaft men dit land dan nog als NAVO-partner?