Loyaliteit II

Door Hans Gijswijt

Loyaliteit II

Het is toch wel een onderwerp dat me bezighoudt, de Erdoturk. Ik woon in Rotterdam en kan mij nog goed herinneren welke onverkwikkelijke toestanden zich afspeelden bij het Turkse consulaat hier in het centrum. Zowel tijdens de -helaas mislukte- ‘coup’ (wat een geschenk voor Erdolf toch!) als bij het bezoek van mevrouwtje Kaya. Honderden veelal jonge mensen (zeg maar de generatie ná mij) die Nederlands onderwijs hadden genoten, hun hele leven in Nederland hadden gewoond, bij Nederlandse werkgevers werkzaam zijn en die in Nederland belasting betalen gingen de straat op om hun steun te betuigen aan een nogal dubieuze president (destijds nog premier) uit het land van hun ouders en grootouders.

Hoe kan zoiets, vraag ik me af. Feit is wel dat ondanks bovenstaande, de Erdoturk zijn schotel alleen maar op Erdolf I en II gericht heeft staan, alleen de Erdoganlezing over de Armeense genocide accepteert, alleen maar Turks eten nuttigt, met een Turkse partner uit Turkije trouwt, vrijwel uitsluitend Turkse vrienden heeft, thuis Turks praat, zowel met de Turkse partner als met de talrijke kinderen, buurthuizen bezoekt waar ook heel veel Turken komen en zijn boodschappen betrekt bij Turkse ondernemingen. Overigens, waar ik ‘Turks’ zei bedoel ik natuurlijk ‘met een Turkse achtergrond’. In dit tijdperk van nauwkeurig formuleren en de handhaving ervan door de policor gedachtenpolitie weet je maar nooit hoe je woorden uitgelegd worden.

Lange tijd hebben met name linkse partijen gezegd: wie houder is van een Nederlands paspoort, in Nederland werkt, belasting betaalt en zich aan de Nederlandse wet houdt, is een Nederlander. Juridisch gezien klopt dat natuurlijk, daar is geen speld tussen te krijgen. Toch wringt daar iets. Want is ‘Nederlanderschap’ niet meer dan dat? Is dat niet ook jezelf voorál identificeren met het land waarin je geboren bent? Is het niet ook je mengen met andersdenkenden, bij elkaar over de vloer komen, ja trouwen? Ik begrijp goed dat al deze zaken niet afdwingbaar zijn, maar het geeft een raar gevoel wanneer zulke horden een dusdanig sterke identificatie hebben met een Leider in een ander land dat ze je stad onveilig moeten maken. (Minder erg maar nog steeds wat mij betreft onbegrijpelijk: toen Turkije van Nederland won, gingen Turken, pardon, mensen met een Turkse achtergrond ook de straat op in allerlei steden. De tüterTurk was geboren. De boete voor onnodig toeteren bedraagt overigens € 95. Niemand die ooit gehoord heeft hoeveel van die boetes er eigenlijk uitgeschreven zijn op die avond).

De geschiedenis wijst uit dat een land niet al te veel niet-loyalen (landverraders mogen we niet zeggen van Kuzu) kan verdragen binnen zijn landsgrenzen. Uitgaande van 400.000 Turken in Nederland (telling 2017) en een steun van 60 à 70% voor Erdolf (uitslag parlementsverkiezingen/referendum grondwetswijziging) is de rekensom niet zo heel moeilijk: ongeveer 250.000 Turken in Nederland vereenzelvigen zich meer met the land of their forefathers dan met het land waarin zij wonen. Een stad ter grootte van Eindhoven dus. Je houdt je hart vast voor wat er hier en in andere landen gebeurt als Erdolf op een knop drukt en die mensen voelen zich aangesproken om in actie te komen.